مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

.:: یا علی بن موسی الرضا (ع) ::.


دل در گرو ولای زینب جان باد همی فدای زینب
از عشق حسینی اش چه گویم شرمنده کند وفای زینب
چشمانش را گشود و برای آخرین بارْ به دورترین نقطه خیره شد. در این مدتْ حتی یک لحظه چهره برادر از نظرش دور نمانده بود. آتش اشتیاقْ بیش از پیش شعله کشید و یاد برادرْ تمام وجودش را پر کرده بود. لحظه وصال نزدیک بود. دوباره خیمه های آتش زده و سرهای بر نیزه، چشمانش را به دریایی از غم مبدل ساخت. زینب علیهاالسلام پلک ها را روی هم گذاشت و زیر لب گفت: «السلام علیک یا اباعبداللّه » و به برادر پیوست.
برای تو می‌نویسم، ای زینب! ای که فریاد با تو آغاز شد و بیداد با تو رسوا! ای آزاد اسیر! ای قامت سبز اعتراض! ای نهال بارور ایثار! ای جاری زلال متانت! ای آیه صراحت و عفت! ای آذرخش خشم! ای مظهر لطافت و رحمت! چگونه می‌توان تو را گفت، تو را نوشت. قلم در ابهامِ شناختت مانده است. انسان، در زیبایی کامل در تو متجلی است.
ادامه مطلب

Still0513_00000,در روز دوشنبه جشن میلاد امام علی علیه السلام با حضور گسترده بانوان عاشق اهل بیت در مؤسسه برگزار شد. شرکت کنندگان در این مراسم پس از مولودی خوانی و اجرای برنامه های شاد ومتنوع به استماع سخنان استاد عالیقدر حجة الاسلام و المسلمین حبیب الله فرحزاد پرداختند.سخنان ایشان به شرح ذیل است:



برای دانلود کردن اینجا کلیک کنید.
امروز که زمین و آسمان می گرید                                                  از بهر غریب سامرا می گرید
جا دارد اگر که شیعه خون گریه کند                                                چون مهدی صاحب الزمان می گرید
امام ابوالحسن علی النقی هادی (ع) ملقب به امام “هادی”، دهمین پیشوای شیعیان در نیمه ذیحجه سال ۲۱۲ هجری در اطراف مدینه در محلی به نام ” صریا” متولد شد.
آن حضرت و فرزند گرامی ایشان امام حسن (ع) به عسکریین شهرت یافتند، زیرا خلفای بنی عباس آنها را از سال ۲۳۳ به سامرا ( عسکر) برده و تا آخر عمر پر برکتشان در آنجا، آنها را تحت نظر قرار دادند.
امام هادی (ع) به لقبهای دیگری مانند نقی، عالم، فقیه، امین و طیب شهرت داشت و کنیه مبارک ایشان ابوالحسن است. از آنجا که کنیه امام موسی کاظم(ع) و امام رضا (ع) نیز ابوالحسن بود، لذا برای اجتناب از اشتباه، ابوالحسن اول به امام کاظم (ع)، ابوالحسن ثانی به امام رضا (ع) و ابوالحسن ثالث به حضرت هادی (ع) اختصاص یافته است.
پدر بزرگوارش امام جواد (ع) و مادرش بانوی گرامی سمانه است که بانویی با فضیلت و با تقوا بود. امام هادی (ع) در سن ۶ یا ۸ سالگی یعنی در سال ۲۲۰هجری، پس از شهادت امام جواد (ع) به امامت رسید. مدت ۳۳ ساله امامت امام هادی (ع) با خلفای معتصم، واثق، توکل، منتصر، مستعن و معتز معاصر بود.
ادامه مطلب
امام محمد باقر (ع) در روز جمعه یا دوشنبه اول ماه رجب یا سوم ماه صفر سال 57 هجری یا به روایتی دیگر سال 56 هجری، در مدینه به دنیا آمد و در روز دوشنبه هفتم ذی حجه سال 114 هجری، در همان شهر بدرود حیات گفت. بنابراین، آن حضرت 57 سال در این جهان زیست. از این مدت چهار سال با جدش امام حسین (ع) و پس از وی 35 سال با پدرش زندگی کرد و هیجده سال بقیه عمرش را به تنهایی به سر برد. بنابر روایتی که در کافی از قول امام صادق (ع) نقل شده است، وی 19 سال و دو ماه بیش از پدرش زیسته است و در همین دوران، مامت شیعیان را عهده دار بوده است. امام باقر (ع) در مدت امامت خود چند صباحی از خلافت ولید بن عبد الملک و نیز خلافت سلیمان بن عبد الملک و عمر بن عبد العزیز و یزید بن عبد الملک را درک کرد و سرانجام در روزگار خلافت هشام بن عبد الملک وفات یافت. در قبرستان بقیع و در کنار آرامگاه علی بن حسین(ع) پدرش، و حسن بن علی (ع)عموی بزرگوارش، به خاک سپرده شده است.
مادر آن حضرت، فاطمه دختر حسن بن علی (ع) بود که با کنیه ام عبد الله و بنابر قول دیگر، ام الحسن خوانده شده است. بنابراین امام باقر (ع) از سلاله پدر و مادری هاشمی علوی و فاطمی به شمار می آید. بدین جهت او نخستین کسی است که از نسل امام حسن (ع) و امام حسین (ع) به دنیا آمده است.
ادامه مطلب
روز سه شنبه 93/2/2 جشن باشکوهی به مناسبت میلاد با سعادت حضرت زهرا ( سلام الله علیها) و بزرگداشت مقام زن با شرکت انبوهی از دوستداران اهل بیت برگزار گردید. در این مراسم از مادر شهید احمدی روشن و قرآن پژوهان حافظ قرآن تجلیل به عمل آمد . در این مراسم پس از مداحی و مولودی خوانی مدعوین به  استماع بیانات استاد گرانقدر حجة الاسلام و المسلمین عالی پرداختند.حجة الاسلام و المسلمین عالی در قسمتی از بیانات خود فرمودند:

.... پیغمبر(ص) هنگامی که در معراج بودند نور اولیه ی حضرت زهرا(س) را دریا فت کردند وقتی ایشان به درخت طوبی رسیدند ، آنجا جبرئیل سیبی را به پیامبر(ص) تعارف کردند که پیامبر(ص) فرمودند وقتی آن سیب را باز کردم و شکافتم نوری از آن سیب ساطع شد که خود پیغمبر اکرم(ص) تعجب کردند که این نور چیست؟ جبرئیل عرض کرد این نور همان کسی است که در زمین نامش "فاطمه" است در آسمان نامش "منصوره" ست پیغمبر(ص) می فرمایند من این نور را خوردم و تبدیل شد به نور مقدس "فاطمه (س)"!

اسامی اهل بیت (ع) مأموریت های آن ها را بیان می کند. مأموریت حضرت زهرا(س) روی زمین فاطمه بودن است. یعنی آن دری که شیطان به روی انسان باز می کند که به جهنم برود را فاطمه (س) می بندد. مأموریت فاطمه در عالم بالا " منصوره" بودن است که خداوند متعال او را نصرت می کند در شفاعت گسترده....

0001 copy

برای دانلود کردن اینجا کلیک کنید.

[table]

 08,جشن میلاد حضرت زهرا(سلام الله علیها) با سخنرانی

حجت الاسلام و المسلمین عالی و با حضور خانواده شهدای هسته ای

در روز سه شنبه دوم اردیبهشت ماه برگزار خواهد شد .

 این مراسم ساعت 9/30 صبح با حضور قرآن پژوهان و علاقمندان آغاز خواهد شد.

[table]

 

ازدواج امیر المؤ منین على علیه السلام با ام البنین سلام الله علیها
پس از آنکه امیر المؤ منین على بن ابى طالب علیه السلام به سوگ پاره تن و ریحانه رسول خدا محمد بن عبد الله صلى الله علیه و آله یعنى سرور زنان عالمیان حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیه شهیده راه ولایت و امامت نشست ، برادرش عقیل بن ابى طالب علیه السلام را که آشنا به انساب عرب بود، فرا خواند و از او خواست برایش همسرى از تبار دلاوران برگزیند تا پسر دلیرى براى مولا به ارمغان آورد که سالار شهیدان حسین بن على علیه السلام را در کربلا یارى کند.
عقیل ، فاطمه کلابیه علیه السلام را براى حضرت على علیه السلام برگزید که قبیله و خاندانش ، بنى کلاب ، در شجاعت بى مانند بودند. بنى کلاب از حیث شجاعت و دلاورى در میان عرب زبانزد بودند.

ادامه مطلب

بــاغ گــل یــاس سـلام علیک               مـــادر عبــاس ســلام عـلیک
ای همه از خود سفرت تاحسین            اذن دخـول حــرمت یاحسین
سایـــه‌نشین حـــرم آفتــاب                   غــرق شــده در کــرم آفتاب
فـــاطمه دوم حیــدر شــدی                مادر یک ماه و سه اختر شدی
طوبـی، طوبـی لک زیـن احترام             دختـر زهـرا بـه تو گوید سلام

قـدر تـو گـوی شرف از ناس برد             ارث ادب را ز تــو عبــاس بــرد
جز تو کـه بـر شیـرخدا شیـر زاد؟       جز تو کـه بـر شیـر علی شیر داد
جز تو که در کرب و بلای حسین          چـار پسـر کــرده فـدای حسین
چـار پســر دادی و زیــن افتخــار          شــد حــرم چــار امــامت مــزار
پــاسخ آن وفــا و احســاس تــو          فاطمــه شــد مــادر عبـاس تــو
چـار پسـر داشتـی ای جـان پاک           رفـت غریبانــه تنـت زیـر خـاک
لیـک جوانــان عــرب ره سپـــر           در پـی تابـوت تــو همچـون پسر
بــر لبشـان نالـه یا فاطمه                 اشـک فشاندنـد بــرایت همـه
دیــده اوتـاد بــرایت گـریست               سیــدسجّاد بــرایت گــریست
نیست عجب اینکه به ترفیع تو             فاطمـه آیــد پــی تشییـع تو
بـه غیـرت و وفا و احساس تو              بـه خـون پیشانـی عبـاس تو
ناله جانسوز تو در گوش ماست         چوبۀ تابوت تو بر دوش ماست
بـاز هـم آی ماه شهادت فروز               مراسـم دفـن تـو مـی‌بود روز
بـر در بیـت تـو شـرارت نشد                بر گل روی تـو جسـارت نشد
ضربــه بـه بـازوت نزد هیچکس            لگــد بـه پهلـوت نـزد هیچکس
کـاش شـود جـاری اشـک همه                 از حـرمت تــا حـرم فاطمه
بــاغ گــل یــاس سلام علیک                مــادر عبـــاس ســلام علیک
ای بــه بنیــن تــو درود همـه                     فاطمه یا فاطمه یافاطمه

شادی روح حضرت ام البنین صلوات

گل در میان آتش غمها نشست و بعد
گلبرگهای نازکش از هم گسست و بعد
یک تازیانه پیکر گل را هدف گرفت
شلاق،شد طناب شقایق پرست و بعد
شد طوق و دور گردن یک باغبان تنید
ظرف بلور غیرت مردی شکست و بعد
با داس تشنه بر شکم یاسمن زدند
طوری که غنچه از وسط ساقه جست و بعد
طوفان ضربه های لگد ناگهان زد و
راه نفس به یاس کمر بسته، بست و بعد
عمر بهارگونه آن گل تمام شد
بگرفت باغبان ثمرش روی دست و بعد
بردش که در میان زمین مخفی اش کند
اما به زیر هجمه غمها شکست و بعد
گفت ای عزیز گل کفنم، یاسمن بمان
بنگر مرا که در محنم، یاسمن بمان               

آن خانه نمی‌دانم آن شب به چه قدرتى بر پاى ایستاده بود، آن مدینه چه مدینه‌اى بود که چنین مصیبتى را تاب آورد و در هم نشکست، آن چه قبرستانى بود که سرچشمه عصمت را در خویش فرو برد و دم بر نیاورد، آن چه خاکى بود که به خود جرأت داد، فاطمه را از على جدا کند؟ ...


دوباره ماندن زهرا بعید تر شده بود                      که درد پهلوی مادر شدیدتر شده بود

دلیل های کبودش جدیدتر شده بود                      در این میانه حسن نا امیدتر شده بود

در سوگ بانوی آب، فاطمه زهرا(س(

غم تنهایی، پهن شده بود در همه لحظه ها.

نیمه شبهای تاریک، پر بود از دین فروشان.

رسم رسالت، از یادها می گریخت.

فاطمه بود و فاطمه بود و علی.

یک جهان تازه پردرد، بعد از رحلت پدر، دم از شعور می زد.

و گاهی آنان که کشکول پارسایی به دست داشتند،

غم فاطمه را نمی فهمیدند.

آن عشق ناب محمد(ص)، فاطمه بریده از آتش؛

کنون هر روز با علی در دل هزار خطبه از جور زمان می خواند.

فاطمه بود و غم جانکاه رحلت پدر

و درد باورنکردنی جفای مردم

بشارت پدر، نزدیک است که به وقوع بپیوندند.

می اندیشد به تنهایی علی، به شهید کربلا، به مظلومیت حسن و رنج بی نهایت زینب. طلوع خورشیدی عظیم، از روزنه سقف خانه، بشارت بهشت را برایش به ارمغان می آورد

ادامه مطلب

مختصر درباره ای از ما

مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)
مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

دسته بندی ها

حدیث هفته

حدیث 76

امام صادق علیه السلام :

اِتَّقُوا اللّهَ، و کونوا إخوَةً بَرَرَةً، مُتَحابّینَ فِی اللّهِ مُتَواصِلینَ مُتَراحِمینَ، تَزاوَروا وتَلاقَوا و تَذاکَروا أمرَنا وأحیوهُ.

از خدا پروا کنید و برادرانى نیکوکار باشید به‌خاطر خدا یکدیگر را دوست بدارید، با هم ارتباط داشته‌باشید، به هم مهر بورزید، به دیدار و ملاقات یکدیگر بروید، و در باره قضیّه ما (امامت و ولایت) گفتگو کنید وآن را زنده بدارید.

الکـافـی : ج ۲ ص ۱۷۵

 

بایگانی