مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

.:: یا علی بن موسی الرضا (ع) ::.

حدیث ششم :
 عن الولید بن عباس قال : سمعت ابا عبدالله علیه السلام یقول : الحسب الفعال و الشرف المال و الکرم التقوى .
ترجمه :

ولید بن عباس گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که مى فرمود: گوهر مرد و بزرگى او اعمال او است و شرافت و ارجمندى او دارایى اوست و کرامت و بزرگوارى او تقواى اوست .
حدیث ششم باب بیستم تا حدیث هشتم باب 21 باب وجوب الورع ( باب وجوب پارسایى )


جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 13 مگابایت

آخرین حدیث باب 19 تا حدیث پنجم باب 20 - باب وجوب تقوى الله  (باب وجوب رعایت تقواى الهى )
 

حدیث پانزدهم: عن ابى جعفر محمد بن على الباقر عن آبائه علیه السلام عن رسول الله صلى الله علیه و آله قال : اذا کان یوم القیامه نادى مناد عن الله یقول : این اهل الصبر؟ قال : فیقوم عنق من الناس فتستقبلهم زمره من الملائکه فیقولونن لهم : ما کان صبرکم هذا الذى صبرتم ؟ فیقولون : صبرنا انفسنا على طاعه الله و صبرناها عن معصیه الله قال : فینادى مناد من عند الله صدق عبادى خلوا سبیلهم لیدخلوا الجنه بغیر حساب .
ترجمه :

174 - امام باقر علیه السلام از پدران بزرگوارش روایت کند که رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: آنگاه که روز قیامت بر پا مى شود ندا دهنده اى از جانب خدا ندا در مى دهد که : کجایند اهل صبر؟ پس جماعتى از مردم بر مى خیزند و گروهى از فرشتگان به استقبال آنان مى آیند و به آنان مى گویند: آن صبرى که پیشه نمودید چه صبرى بود؟ گویند: ما خود را بر طاعت خداوند به صبر روا داشتیم و نیز خود را در مقابل معصیت خداوند به صبر وادار نمودیم . پس ندا دهنده اى از جانب خداوند ندا در مى دهد که : بندگانم راست مى گویند از جلو راه آنها به کنار روید تا بدون حساب وارد بهشت شوند.

استاد محمدی:



جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 13.5 مگابایت

حدیث چهارم باب نوزدهم باب وجوب الصبر على طاعه الله و الصبر عن معصیه (باب وجوب صبر نمودن بر طاعت خدا و صبر نمودن در برابر معصیت خداوند) تا حدیث پانزدهم همین باب

عن ابى جعفر علیه السلام قال : الصبر صبران : صبر على البلاء حسن جمیل و افضل الصبرین الورع عن المحارم .
ترجمه :

 امام باقر علیه السلام فرمود: صبر بر دو گونه است : صبر بر بلا که نیکو و زیباست و برترین دو قسم صبر پرهیز نمودن از حرامهاى الهى است .

استاد محمدی:

 


جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 13.1 مگابایت

حدیث چهارم  باب 18- باب وجوب طاعه الله  ( باب وجوب فرمانبردارى از خداوند) تا حدیث سوم باب 19

حدیث چهارم:

عن ابى جعفر علیه السلام قال : فى حدیث و الله ما معنا من الله براءه و لابیننا و بین الله قرابه و لا لنا على الله حجه و لانتقرب الى الله الا بالطاعه فمن کان منکم مطیعا لله تنفعه و لایتنا و من کان منکم عاصیا لله لم تنفعه و لایتنا و یحکم لاتغتروا و یحکم لاتغتروا.
ترجمه :
155 - امام باقر علیه السلام در حدیثى فرمود: سوگند به خداوند که از جانب خداوند براى ما جواز رهایى از آتش نیست و بین ما و خداوند خویشاوندى برقرار نیست و ما حجت و برهانى بر خداوند نداریم و جز به وسیله طاعت و فرمانبردارى اش به او نزدیک نمى شویم پس هر کدام از شما که مطیع خداوند باشد ولایت و دوستى ما به او سود مى بخشد و هر کدام شما که در برابر خداوند عصیان کند دوستى ما به او سودى نمى بخشد. واى بر شما مبادا فریب بخورید، واى بر شما مبادا فریب بخورید.

 


جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 12.2 مگابایت

باب هفدهم باب استحباب دم النفس و تادیبها و مقتها (استحباب نکوهش نمودن نفس و ادب کردن و دشمن داشتن نفس) تا حدیث سوم باب هجدهم

حدیث اول:
149 - عن الحسن بن الجهم قال سمعت اباالحسن علیه السلام یقول : ان رجلا فى بنى اسرائیل عبدالله اربعین سنه ثم قرب قربانا فلم یقبل منه فقال : لنفسه ما اتیت الا منک و ما الذنب الا لک قال : فاوحى الله عزوجل الیه ذمک لنفسک افضل من عبادتک اربعین سنه .
ترجمه :
149 - حسن به جهم گوید: از امام رضا علیه السلام شنیدم که مى فرمود: مردى از بنى اسرائیل خداوند را چهل سال عبادت کرد سپس قربانى اى به درگاه خدا نمود و قربانى او پذیرفته نشد پس با نفس خود چنین گفت : اى نفس ! آنچه که به من رسیده نیست مگر از جانب تو و گناهى نیست مگر از آن تو. پس خداوند عزوجل به سوى او وحى فرستاد که : این نکوهشى که از نفس خود نمودى از عبادت چهل ساله ات برتر است .


جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 13.6 مگابایت

از حدیث پانزدهم باب 15 استحباب کثره البکا من خشیه الله (باب استحباب زیاد گریستن از خوف خدا ) تا دومین حدیث از باب 16 - باب وجوب حسن الظن بالله و تحریم سوء الظن به ( باب وجوب حسن ظن به خداوند و ترحیم بدگمانى نسبت به خدا)

قال الصادق علیه السلام : ان الرجل لیکون بینه و بین الجنه اکثرمما بین الثرى الى العرش لکثره ذنوبه فما هو الا ان یبکى من خشیه الله عزوجل ندما علیها حتى یصیر بینه و بینها اقرب من جفنه الى مقلته .
ترجمه :

134 - امام صادق علیه السلام فرمود: به درستى که (گاه باشد) بین آدمى و بهشت به خاطر گناهان زیادش فاصله اى بیش از فاصله زمین تا عرش باشد پس چنین کسى را چاره اى نیست جز اینکه از خوف خداى عزوجل بگرید و بر گناهان خویش اشک ندامت بریزد تا فاصله او و بهشت نزدیکتر از فاصله پلک چشم تا مردمک چشم شود.


جهت دریافت فایل صوتی اینجا کلیک کنید
حجم: 12.6 مگابایت

حدیث چهاردهم باب چهارده تا حدیث دهم باب پانزدهم، باب استحباب زیاد گریستن از خوف خدا؛

استاد رضا محمدی:

 


جهت دریافت فایل صوتی کلیک کنید.
حجم: 13.1 مگابایت

حدیثص دوم تا سیزدهم از باب چهاردهم (بَابُ وُجُوبِ الْخَوْفِ مِنَ اللَّهِ)

 

استاد رضا محمدی:

 


جهت دریافت فایل صوتی کلیک کنید.
حجم: 12.5 مگابایت

توضیح احادیث باب سیزدهم؛  بَابُ وُجُوبِ الْجَمْعِ بَیْنَ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ وَ الْعَمَلِ لِمَا یَرْجُو وَ یَخَافُ

 أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ مَا کَانَ فِی وَصِیَّهِ لُقْمَانَ- قَالَ کَانَ فِیهَا الْأَعَاجِیبُ وَ کَانَ أَعْجَبَ مَا کَانَ فِیهَا أَنْ قَالَ لِابْنِهِ خَفِ اللَّهَ خِیفَهً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَیْنِ لَعَذَّبَکَ وَ ارْجُ اللَّهَ رَجَاءً لَوْ جِئْتَهُ بِذُنُوبِ الثَّقَلَیْنِ لَرَحِمَکَ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع کَانَ أَبِی یَقُولُ لَیْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ فِی قَلْبِهِ نُورَانِ نُورُ خِیفَهٍ وَ نُورُ رَجَاءٍ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ یَزِدْ عَلَی هَذَا وَ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ یَزِدْ عَلَی هَذَا...

 

 استاد رضا محمدی:

 


جهت دریافت فایل صوتی کلیک کنید.
حجم: 13.9 مگابایت

حدیث 10 باب یازدهم تا آخرین حدیث باب دوازدهم(بَابُ عَدَمِ جَوَازِ تَعَلُّقِ الرَّجَاءِ وَ الْأَمَلِ بِغَیْرِ اللَّهِ )

استاد محمدی:


جهت دریافت فایل صوتی کلیک کنید.
حجم: 13.3 مگابایت

مختصر درباره ای از ما

مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)
مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

دسته بندی ها

حدیث هفته

حدیث 126

امام علی علیه السلام

هَلَکَ خُزّانُ الأموالِ و هُم أحیاءٌ ، و العُلَماءُ باقونَ ما بَقِیَ الدَّهرُ ، أعیانُهُم مَفقودَةٌ ، و أمثالُهُم فِی القُلوبِ مَوجودَةٌ .

مال اندوزان، با آن که زنده اند، مُرده اند و اهل علم، تا دنیا هست زنده اند. پیکرهایشان از میان مى رود، امّا یادشان در دلها هست.

نهج البلاغة : الحکمة ١٤٧

بایگانی