مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

.:: یا علی بن موسی الرضا (ع) ::.

برای‌ فهم‌ دامنه اهمیت‌ یک‌ قضیه‌، ‌آن‌ ‌را‌ ‌با‌ قضیه دیگری‌ ‌از‌ راه‌ سوگند خوردن‌ مقایسه‌ می‌کنیم‌، و هنگامی‌ ‌که‌ پای‌ قسم‌ ‌در‌ کلام‌ ‌خدا‌ ‌به‌ میان‌ می‌آید، ‌بر‌ ‌اینکه‌ امر دو چیز دیگر افزوده‌ می‌شود: اولا، عظمت‌ آنچه‌ ‌را‌ ‌که‌ ‌به‌ ‌آن‌ سوگند یاد می‌کنیم‌، ‌به‌ همان‌ گونه‌ منعکس‌ می‌کند ‌که‌ عظمت‌ آنچه‌ ‌را‌ ‌که‌ ‌بر‌ ‌آن‌ سوگند یاد می‌کنیم‌ منعکس‌ می‌سازد، ثانیا، ‌از‌ ارتباطی‌ پنهان‌ ‌ یا ‌ آشکار میان‌ دو امر خبر می‌دهد. و ‌در‌ آغاز ‌سورة‌ البلد مشاهده‌ می‌کنیم‌ ‌که‌ پرداختن‌ ‌به‌ سوگند خوردن‌ ‌به‌ بلد و والد و ولد، ‌برای‌ بیان‌ مشقتهایی‌ ‌است‌ ‌که‌ انسان‌ ‌با‌ ‌آنها‌ رو ‌به‌ رو ‌است‌، ‌پس‌ میان‌ ‌آنها‌ چه‌ ارتباطی‌ وجود دارد! ‌اینکه‌ نکته‌ ‌را‌ روشن‌ می‌کند ‌که‌ بیشتر رنجی‌ ‌که‌ آدمی‌ تحمل‌ می‌کند، برخاسته ‌از‌ زمین‌ و اولاد ‌است‌.

«لا أُقسِم‌ُ بِهذَا البَلَدِ‌-‌ سوگند می‌خورم‌ ‌به‌ ‌اینکه‌ شهر.»
گفتیم‌ ‌که‌ هدف‌ ‌از‌ قسم‌ افکندن‌ سایه‌هایی‌ ‌از‌ عظمت‌ ‌بر‌ موضوع‌ ‌است‌، و ‌به‌ زودی‌ ‌اینکه‌ هدف‌ نفی‌ ‌ یا ‌ اثبات‌ ‌آن‌ ‌را‌ تحقق‌ می‌بخشد، و گاه‌ نفی‌ قسم‌ اشاره‌ ‌به‌ اهمیت‌ چیزی‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌به‌ ‌آن‌ سوگند خورده‌ می‌شود و ‌در‌ عظمت‌ ‌آن‌ مبالغه‌ ‌شده‌ ‌است‌، و ‌به‌ همین‌ سبب‌ مفسران‌ گفته‌اند ‌که‌ «‌لا‌» ی‌ نفی‌ ‌در‌ ‌اینکه‌ جا زاید ‌است‌، و بعضی‌ گفته‌اند ‌که‌: ‌آن‌ شبیه‌ کلمه «کلّا» ‌است‌ ‌که‌ افکار جاهلی‌ ‌را‌ نفی‌ می‌کند.


دریافت
حجم: 18.8 مگابایت
  • موافقین ۰ مخالفین ۰
  • يكشنبه, ۲۱ خرداد ۱۳۹۶، ۰۵:۱۶ ق.ظ

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

دسته بندی ها

حدیث هفته

حدیث 55

پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :

...حَسبُکَ أن تَکونَ مِنّی وأنَا مِنکَ ، تَرِثُنی وأرِثُکَ ،...لَولا أنتَ لَم یُعرَفِ المُؤمنونَ بَعدی

پیامبر (ص) خطاب به امام علی (ع): «... همین تو را بس که تو از منى و من از توام. از من ارث مى برى و من از تو ارث مى برم، ...اگر تو نبودى، پس از من، مؤمنان، شناخته نمى شدند».

امالی صدوق : ص ۱۵۶ ح ۱۵۰ / دانش نامه امیرالمؤمنین علیه السلام: ج 8 ص 250