مؤسسه قرآن و عترت علی بن موسی الرضا (ع)

.:: یا علی بن موسی الرضا (ع) ::.


سوره زلزال متشکل از هشت آیه در یک سیاق است که در دو دسته جای می گیرند
دسته اول. آیات یک تا شش: آیه اول ظرف است و آیات دوم و سوم به آن عطف شده است. آیه چهارم مظروف است و آیه پنجم با توجه به جار و مجرور آغاز آن: «بأنَّ » که متعلَّقش «تُحَدِّثُ» در آیه چهارم است، تعلیل آن به شمار می رود. آیه ششم نیز مظروف دیگری است که مربوط به برپایی قیامت است. ضمیر "ها" در پایان هر شش آیه مرجعش «ألارضُ » است
دسته دوم. آیات هفت و هشت اند که اسلوب هر دو شرط و جزاست: حرف "ف" در آغاز آیه هفتم: «فمَن یَعمَلْ» موجب ارتباط با دسته قبلی است و آیه هشتم عطف به آیه هفتم

غفلت، بیماری همیشگی بشر بوده است و انسان ها به راحتی از کنار خیرات و شرور کوچک، عبور می کنند و آن را به حساب نمی آورند. اگر گناه یا اشتباه کوچکی از آنان سر زند، آن را جدی نمی گیرند و یا اگر امکان خیری کوچک برایشان پیش آید، نسبت به آن بی توجهی می کنند (7 و 8). این در حالی است که خداوند، قادری که همه موجودات ریز و درشت را آفریده است، به اقتضای حکمت و عدالتش تمام اعمال خیر و شرّ انسان ها را، هر چند کوچک، ثبت و ضبط می کند تا در روز پسین همه را به انسان نشان داده، او را مورد محاسبه قرار دهد (6)، چه او تنها عادلی است که همتا ندارد و ذرّه ای خوبی یا بدی را چنان دقیق محاسبه می کند که گویی «مو را از ماست می کشد». این حقیقتی است که برخی از آن غافل اند و گمان نمی کنند که حتی کوچک ترین کارهایشان در آخرت به آن ها نشان داده می شود و در سرنوشت نهایی شان تأثیرگذار است. در چنین فضایی سوره زلزال نازل گشت...

دریافت
حجم: 20.6 مگابایت
  • موافقین ۰ مخالفین ۰
  • يكشنبه, ۱۴ خرداد ۱۳۹۶، ۰۵:۵۳ ق.ظ

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

دسته بندی ها

حدیث هفته

حدیث 58

امام صادق سلام الله علیه :

اَنَّ الْعَبْدَ اِذا لَمْ یَعْرِفْ وَجْهَ رِزْقِهِ کَثُرَ دُعاؤَهُ؛

وقتى که بنده مؤمن نداند روزیش از کجا خواهد رسید، زیاد دعا مى‏کند.

توحید صدوق، ص 402؛